Nicolette Schrijft: Vreesdagen
Verjaardagen, feestdagen, schoolvakanties. Allemaal dagen die ons confronteren met dat wat nooit meer wordt zoals het was, want jij bent er niet meer.
Een maand vol schrap-zet-vreesdagen. Ik zoek weer naar andere woorden, andere zachtere taal. Verjaardag. Zo’n rot-naam weer. Misschien moeten overstappen naar een andere taal, bijvoorbeeld daar waar ze praten over een ‘geboortedag’. Dat klinkt al passender, maar het blijft schuren en pijn doen.
Zachter
We zijn nu in het jaar waarin je niet meer voorkomt. "Vorig jaar deden we dit met je", kunnen we nog net zeggen. We naderen de dag waarna we zelfs dat niet meer kunnen zeggen.
Want de ergste vreesdag komt er ook aan, de dag waarvan ik de naam niet eens wil uitspreken. 21 mei, de dag waarop je een jaar geleden overleed. Daar komt ie dan toch: je sterfdag. Wat een keihard rotwoord. Verliesdag? Liefdesdag? Koesterdag? Ik heb gegoogeld, maar natuurlijk dekt niets de lading. Zo’n zwaar heftig woord laat zich niet in iets mooiers of iets zachters vangen.
De dag staat in mijn geheugen gegrift. Ik weet precies wat we deden, zeiden, wie er waren. De datum is slechts een getal merk ik. Dat zal wel gaan veranderen. Het lijkt nu nog zomaar een dag tussen andere als ik in mijn agenda kijk. Ik plande zelfs een werkafspraak op die dag, maar kwam er gelukkig op tijd achter. Leegte en ruimte houden voor alles wat er ook maar nodig mag zijn en ons schrap zetten. Schrap zetten tegen de pijn, het gemis, het verdriet en ons laten overspoelen door liefde en herinneringen.
"Ik ga papa vragen elk jaar een bos voor je te kopen. Want je blijft altijd mijn moeder."
Moederen
Een vreesdag kunnen we vast afstrepen; Moederdag. Een moeilijke feestdag voor veel meer mensen. Mensen zonder moeder, vrouwen die moeder hadden willen worden en moeders zoals ik die iemand missen om over te moederen.
Vorig jaar mei kreeg je te horen dat je laatste-kans-chemo niets had geholpen. Die week was het ook moederdag. Je kocht met papa een bos bloemen voor me. "Ik ga papa vragen elk jaar een bos voor je te kopen. Want je blijft altijd mijn moeder."
#niettedoendit
Nicolette
Nicolette is getrouwd met Scott, ze wonen in de Betuwe met hun twee labradors Mick en Max. Ze zijn de ouders van Roef, die voor altijd zestien blijft.
Wil jij over bovenstaand thema van gedachten wisselen? Neem dan contact op met Vereniging Kinderkanker Nederland, via info@kinderkankernederland.nl of bel naar 030 - 242 29 44.
