Nicolette Schrijft: Schrap zetten
Heel scherp afgesteld, als een heel strak gespannen elastiekje. Zo voel ik me vaak. Daar zie je niets van aan de buitenkant, want ik functioneer, lach, praat; er lijkt van buiten niets aan de hand. Maar o jee als er iets afwijkends gebeurt.
Een scherp uitgesproken zin, een verwijt, iets wat anders loopt dan gepland, een afzegging, tegenvallend weer, m’n sleutel verliezen. Iets wat voor de buitenwereld lijkt op een klein duwtje, voelt voor mij als een enorme dreun en slaat me meteen knock-out. Het elastiekje knapt en er komt een reactie die niet echt past bij wat er is gebeurd.
Ik barst in huilen uit na een scherpe zin, ik kruip onder een deken en doe de hele dag niets meer als een afspraak waar ik me op had verheugd niet doorgaat. Of ik val woedend uit en stop niet meer met huilen als mijn lievelingstrui te heet gewassen is. Sowieso een drama natuurlijk.
Troostchocola
Het is een wankel evenwicht. Soms lukt het me om mezelf weer bij elkaar te rapen of mensen om me heen helpen me daarbij. Een wandeling, een stukje troostchocola bij de thee en een extra knuffel. Soms gaat dat niet en duurt het even voordat ik weer vaste grond onder mijn voeten voel, ik weer overeind gekrabbeld ben en het elastiekje weer iets soepeler voelt.
Onverwachte gebeurtenissen kunnen zo’n rotgevoel triggeren. Een jongen met een grote rugtas die voorbij fietst, een boek dat ik lees waarin een kind ernstig ziek wordt.
Onverwachte gebeurtenissen kunnen zo’n rotgevoel triggeren. Een jongen met een grote rugtas die voorbij fietst, een boek dat ik lees waarin een kind ernstig ziek wordt. Meestal krijg ik boekentips van vriendinnen met waarschuwingen vooraf, kan ik zelf kiezen of ik eraan wil beginnen of niet. Maar soms overvalt een boek me en krijg ik meteen een lijfelijke reactie. Scherpe nekpijn en pijn onderin mijn rug, alsof ik me schrap zet.
Voorbereid
Mijn lijf heeft zich veel schrap gezet de afgelopen twee jaar. Schrap zetten om te dragen wat er kwam, schrap zetten om door te gaan, schrap zetten tegen nog meer verdriet. Het ging er nog mee door toen Roef er al niet meer was. ‘Pas op, er kan nog iets komen’, waarschuwde het me.
Ik blijf me nog steeds schrap zetten tegen wat het leven me brengt. Ik hou er dan ook wel van als ik een beetje ben voorbereid op wat er gaat komen, als dat lukt. En soms word ik toch overvallen door een blik, een geur of die fietsende jongen die wel erg op `m lijkt. Scherpe pijn en een golf van liefde. In de mix. Zo ist gewoon.
Nicolette
Nicolette is getrouwd met Scott, ze wonen in de Betuwe met hun twee labradors Mick en Max. Ze zijn de ouders van Roef, die voor altijd zestien blijft.
Wil jij over bovenstaand thema van gedachten wisselen? Neem dan contact op met VOX, survivornetwerk van Vereniging Kinderkanker Nederland, via info@kinderkankernederland.nl of bel naar 030 - 242 29 44.
