Informatie en praktische tips

Wat er op je pad komt als je kind kanker heeft

Als de diagnose eenmaal gesteld is - daar kan enige tijd overheen gaan - volgt de behandeling. Die kan bestaan uit chemotherapie, een operatie en radiotherapie. Je bent vaak met je kind in het ziekenhuis maar thuis is er ook nog. Je hebt zorgen om je zieke kind en ook je eventuele andere kinderen hebben je nodig. Hoe verdeel je je tijd en aandacht? Hoe ga je om met familie en vrienden en hoe moet het verder met school en werk?

  • Steun en informatie

  • Ervaringen delen

  • Belangenbehartiging

Ervaringen delen

In de loop der jaren hebben we veel praktische informatie en tips van (groot)ouders verzameld. Deze vind je op deze website, in de Dagboekagenda en in de brochure Wat er op je pad komt als je kind kanker heeft en de brochure Praten met je kind(eren). Veel (groot)ouders, maar ook broers en zussen, vinden het fijn om eens met anderen te praten, om van anderen - die in een vergelijkbare situatie zitten - te horen hoe zij ermee omgaan. Via ons kun je met andere ouders  in contact komen en ervaringen delen, bijvoorbeeld tijdens (online) bijeenkomsten, activiteiten of in onze besloten Facebookgroepen.

Zo gewoon mogelijk

Nu je kind ziek is, is alles anders, ook de dagelijkse routine. Maar juist die routine geeft je kind(eren) houvast. Natuurlijk kan niet alles doorgaan zoals het was, maar probeer er toch, als het even kan, aan vast te houden. Zoals op vaste tijden aan tafel, samen kijken naar je favoriete televisieprogramma, op de gewone tijden sporten of naar yoga en regelmatig contact met familie en vrienden aanhouden. Ook leuke dingen mogen. Lachen, plezier maken, verjaardagen vieren of naar een feestje. Een sombere sfeer in huis is voor niemand goed.

Aandacht en liefde

Elk kind heeft behoefte aan liefde, aandacht en geborgenheid, en een ziek kind nog meer. Laat merken dat je van je kind houdt. Neem de tijd voor alle verhalen en vragen. Probeer je kind zo goed mogelijk te steunen en geniet met elkaar van de mooie momenten. Je kind kan bezig zijn met andere dingen dan jij. Niet alleen met zijn behandeling, een kaal hoofd of misselijkheid, maar ook met school, sport, gamen, vriendjes en erbij blijven horen. Het blijft gewoon kind, en heeft alle dingen nodig die gezonde kinderen ook nodig hebben: ouders, brussen, vrienden, en een klein beetje extra aandacht en liefde.

Duidelijkheid

Je zieke kind krijgt, bewust of onbewust, extra aandacht. Het is begrijpelijk dat je de grenzen een beetje verlegt, maar je kind heeft ook behoefte aan duidelijkheid. Dit geeft vertrouwen en veiligheid. Welke grenzen je stelt, hangt af van de situatie van je kind. Volg je gevoel (en niet dat van anderen) en probeer vooral consequent en duidelijk te zijn. Een beetje verwennen mag natuurlijk best, maar maak het niet te gek.

Blijven praten

Praten houdt natuurlijk niet op bij de diagnose, de hele behandeling door blijf je met je kind communiceren. Je zult merken dat je kind snel ‘volwassen’ wordt en steeds vaker met vragen komt. Als je vanaf het begin open en eerlijk tegen je kind bent, komt het makkelijker met vragen en zal het zijn gevoelens ook beter kunnen uiten. De stemming van je kind kan wisselen, soms door de medicijnen. Je kind kan moeilijke momenten hebben van verdriet, boosheid of frustratie. Laat merken dat je er altijd voor hem bent, ook op die momenten, en dat het met al zijn vragen bij je terecht kan. Je kind voelt zich dan gesteund en dat heeft het hard nodig.

Oudere kinderen

Oudere kinderen vinden het soms moeilijk met hun ouders over hun ziekte en hun gevoelens te praten. Op het moment dat zij zich proberen los te maken en op eigen benen leren staan, zijn zij plotseling weer totaal afhankelijk geworden. Zij zoeken hun uitlaatklep dan ook vaak bij andere jongeren met kanker, een verpleegkundige, een leraar of sporttrainer.

Voel je niet beledigd of gekwetst. Je kind doet wat het op dat moment het beste vindt. Ouder zijn betekent ook je kind met liefde en vertrouwen loslaten. Je kind heeft je meer dan ooit nodig, maar op deze leeftijd is dat soms moeilijk toegeven. Zijn leeftijd maakt dat het zich meer en meer richt op zijn leeftijdgenoten. Het neemt zelf beslissingen over de zorg en de behandeling waarmee je het misschien niet altijd eens bent. Probeer je kind daarin te respecteren.