Alinda Schrijft: De olifant in de kamer

Het is een periode die bij mijn leven hoort, net als mijn baan en mijn hobby’s. En daar mag over gepraat worden. Maar omdat zware thema’s soms beladen voelen, durfde ik dat, voor kinderkanker, minder. Misschien heb ik dat ook wel zo meegekregen uit mijn omgeving. In onze regio wordt er niet altijd heel diep ingegaan op moeilijke zaken. Maar sinds Noortje haar diagnose, kan ik wel zeggen dat ik bijna alles durf te zeggen, vragen of bespreken.

Open houding

Toen Noortje ziek werd veranderde er het een en ander in onze sociale contacten. Zelf heb ik daar niet zo’n last van gehad. Raoul, mijn man, wel. Ik stond altijd ontspannen achter Noortje haar wagen op het schoolplein. Ik was nog steeds mezelf alleen zat er nu een meisje met een kale bol en een sonde in haar neus in de wagen. Naar mijn idee was mijn houding open; als jij vraagt wil ik best vertellen. Degene die dat niet durfden heb ik niet gezien of gemist. Misschien omdat ik hiervoor al niet perse een kletskous was op het schoolplein.

Wat zeg je nou tegen iemand in onze situatie? En dat is wat ik dus heb geleerd. Alles. Je mag alles vragen en zeggen.

Raoul daarentegen heeft dit wel echt als vervelend ervaren. Hij merkte dat mensen die hem voorheen aanspraken, dat nu niet deden. Hij is weleens bewust iemand achterna gelopen in de supermarkt omdat die hem ontweek. En ergens begrijp ik de mensen die het gesprek niet aan durven gaan wel. Wat zeg je nou tegen iemand in onze situatie? En dat is wat ik dus heb geleerd. Alles. Je mag alles vragen en zeggen. Het hoeft niet over de situatie te gaan. We kunnen ook nog steeds praten over het weer, het weekend of leuke dingen die we misschien gaan doen. Waarom niet? Het is mij opgevallen dat als er iets heftigs speelt, we als mensen lijken te blokkeren en ineens niet meer weten of en hoe we met elkaar kunnen praten.

Kromme tenen

Wat me nu nog weleens gebeurt is dat mensen, met een borrel op, me aanspreken en eerlijk vertellen dat ze mij aanspreken lastig vonden. Of mee hebben gelezen met mijn blogs maar er niet op durfden te reageren. Ik ben dan blij te horen dat ze meelezen, maar ik denk ook: ik gun jou dat je dus wel dat gesprek aan durft te gaan of een reactie durft te geven op mijn blog. Het is in mijn ervaring namelijk heel bevrijdend om dingen te durven zeggen. En ik merk dat mensen ook positief reageren op deze eerlijkheid/oprechtheid. Het heeft mij in ieder geval in positieve zin veranderd.

Voor Noortje haar ziek zijn kon ik wel eens met kromme tenen in een ruimte zitten. De spanning voelen van een onderwerp dat werd aangesneden of juist werd vermeden. De stilte waarin iedereen aan tafel zich afvraagt, wat gaan we nu zeggen of hoe kan ik subtiel op een ander onderwerp overgaan?

Ongemakkelijke stilte

Na Noortje haar behandeling pak ik zo’n situatie anders aan. Als ik in een situatie beland waar er een ongemakkelijke stilte hangt, vanwege het aansnijden van een gevoelig onderwerp, en er bij misschien iedereen wel eenzelfde vraag door het hoofd gaat, dan probeer ik die vraag respectvol te stellen in plaats van stil te blijven of over een ander onderwerp te gaan praten. En eigenlijk levert dat altijd fijne gesprekken op waarin iedereen elkaar weer een beetje beter begrijpt.

Alinda Knijn blogt over haar ervaringen als moeder van Noortje (4). In mei 2022 werd een tumor in haar buik ontdekt. Inmiddels heeft ze haar behandeling afgerond. Ze schrijft om de emoties die daarmee gepaard gaan en gingen de ruimte te geven en anderen steun te bieden.