Anoniem Schrijft: Mijn bewuste keuze voor geen relatie
Ik ben tweeëntwintig jaar en student. Op vierjarige leeftijd ben ik behandeld voor kinderkanker. Zowel de kanker als de behandeling hebben stevige late effecten veroorzaakt. Om mij heen heb ik lieve familie en vrienden waar ik graag tijd mee doorbreng, maar ik breng ook heel graag tijd door in m’n eentje om uit te rusten. Ik heb geen relatie en dat ook nog nooit gehad.
Bovenstaand beeld is gemaakt door de auteur en heeft als thema 'levend verlies'
Ik denk vaak na over wat hiervoor de reden is. Ik heb het gevoel dat dat komt omdat ik geen verbinding kan aangaan waarbij een bepaalde afhankelijkheid speelt. Terwijl ik weinig tot geen directe herinneringen heb aan mijn behandelperiode, heb ik toch bepaalde momenten en gevoelens in mijn lichaam opgeslagen. Daardoor loop ik tot op de dag van vandaag nog tegen dingen aan die ik niet kan verklaren met een duidelijke, bewuste reden.
Onnatuurlijk en onveilig
Ik heb in die periode, van onder andere veel ingrepen, operaties en narcoses geleerd dat mensen levensveranderende keuzes voor mij kunnen maken, waar ik zelf geen woord over te zeggen had. Geleerd dat mensen te dichtbij kunnen komen, zelfs als ik daarop flink tegenstribbelde. Dat voelt voor een kind heel onnatuurlijk en onveilig, omdat je zelf de wereld om je heen totaal nog niet begrijpt. Dat men destijds handelde om mijn leven te redden kon ik toen niet beseffen. Mijn logische verstand van nu zegt mij dat het allemaal voor de goede zaak is geweest. Daar ben ik hoe dan ook ongelofelijk dankbaar voor. Toch is mijn logische verstand niet in staat om dat ook aan mijn onderbuikgevoel en aan het kind in mij wijs te maken.
Mijn logische verstand van nu zegt mij dat het allemaal voor de goede zaak is geweest. Daar ben ik hoe dan ook ongelofelijk dankbaar voor. Toch is mijn logische verstand niet in staat om dat ook aan mijn onderbuikgevoel en aan het kind in mij wijs te maken.
Zo min mogelijk afhankelijk
Ik heb daardoor een patroon ontwikkeld waarin ik zo min mogelijk afhankelijk wil zijn van anderen. Ik wil het zelf doen, zelf de keuzes kunnen maken voor mijn eigen veiligheid. Om zeker te weten dat ik alles onder controle heb. Hoe meer mensen ik zomaar zou toelaten in mijn leven, hoe meer ik mijn best moet doen om te onderzoeken of ik iemand wel kan vertrouwen.
Ik heb weleens oogjes gehad op jongens en ook een aantal keer gedate voor korte periodes. Met mijn sociale antennes bestudeer ik dan mijn date. Ik loop met m’n ene been in de wolken, maar met het andere nog als onderzoekende rechercheur op het bureau. Ik blijf nieuwsgierig en heb graag contact, totdat er seinen zijn die ook maar enigszins zouden kunnen suggereren dat die persoon niet volledig te vertrouwen is. Ik begin allerlei twijfels te ontwikkelen. Of iemand mij wel ziet voor wie ik ben. Of iemand het mij niet persoonlijk zal aanrekenen wanneer ik veel moet rusten en afspraken afzeg vanwege mijn vermoeidheid.
Met mijn sociale antennes bestudeer ik dan mijn date. Ik loop met m’n ene been in de wolken, maar met het andere nog als onderzoekende rechercheur op het bureau.
Kinderen krijgen
Ook vruchtbaarheid speelt een rol. Want ook al is het niet met honderd procent zekerheid te zeggen, de kans is heel klein dat ik kinderen kan krijgen. En ja ik weet, als je iemand vraagt om een kopje koffie te gaan drinken, betekent niet dat je diegene vraagt om te gaan trouwen en kinderen te krijgen. Toch spookt het wel altijd door m’n hoofd. Het is iets wat ik de ander dus zeer waarschijnlijk niet zal kunnen bieden.
Alhoewel het idee van een relatie me wel heel fijn lijkt, zijn er genoeg redenen waardoor ik het niet aanga. Ik zou het wel willen, maar eigenlijk dus ook weer niet. Het lukt me simpelweg niet om vrijwillig dat stukje controle los te laten. Dan kan iemand nog zo lief, slim of begripvol zijn, ik heb al jong geleerd dat ik niemand honderd procent kan vertrouwen. Of ik ooit nog ga inzien dat mensen ook heus goede bedoelingen kunnen hebben en ik mij dan leer open te stellen voor iemands liefde en vertrouwen, kan ik me nu niet voorstellen. Tot die tijd ga ik door met muurtjes bouwen en vermaak ik me prima in m’n eentje.
Anoniem (naam en gegevens bij redactie bekend)
Wil jij over bovenstaand thema van gedachten wisselen? Neem dan contact op met VOX, survivornetwerk van Vereniging Kinderkanker Nederland, via vox@kinderkankernederland.nl of bel naar 030 - 242 29 44.
