- Ouders, kinderen, jongeren en
survivors blijven steunen
Kelly Schrijft: Levensgeluk
Al jaren voordat onze zoon Finn ziek werd, zelfs al voordat hij geboren werd of dat er maar gedacht werd aan een baby, wilde ik mijn carrière volledig omgooien. In die tijd hield geld mij echter tegen. Enerzijds het geld dat een nieuwe opleiding zou kosten, maar vooral het geld dat ik niet meer zou gaan verdienen. Ik werkte in het bedrijfsleven en we hadden dromen over een gezin, een eigen huis, een mooie auto en verre reizen. Deze dromen wilde ik niet opgeven en dus vervolgde ik mijn voor de hand liggende pad.
Baz Luhrmann
Een aantal jaar later hadden we ons gewenste gezin, een huis met een tuin, twee auto's voor de deur en konden we op vakantie. Als de dag van gisteren herinner ik me een moment dat we aan tafel zaten voor het avondeten met onze pasgeboren dochter en onze bijna vierjarige zoon, en dat ik uitsprak hoe blij ik was dat we alles zo goed voor elkaar hadden. Als ik hieraan terugdenk, komt altijd een nummer van Baz Luhrmann in mijn gedachten waarin hij zegt: “Whatever you do, don't congratulate yourself too much”. Een paar dagen later stond ons leven namelijk op z'n kop en kreeg onze oudste de diagnose ALL (acute lymfatische leukemie, red).
“Whatever you do, don't congratulate yourself too much”.
Mooie dingen
Ik zag als een berg op tegen de behandeling die twee jaar zou duren. Om hier een weg in te vinden, heb ik de focus gelegd op de mooie dingen; op de goede dagen, de lieve mensen in het ziekenhuis en in onze omgeving en alle vrijwilligers die fantastische evenementen voor ons en voor Finn hebben georganiseerd. Als ik nu terugdenk aan die twee jaar zijn dit ook de dingen die in mijn geheugen naar boven komen, waardoor ik gek genoeg zelfs met een overheersend warm gevoel kan terugkijken op die periode. Niet in de laatste plaats omdat die mij het duwtje heeft gegeven dat ik nodig had om toch mijn hart te volgen en een overstap te maken naar het onderwijs. En zo gebeurde het dat ik op mijn 43ste weer ging studeren en als docent Nederlands voor de klas ging staan.
Klaslokaal
Nog elke dag ben ik blij met de keuze die ik heb gemaakt. Had ik deze stap niet durven zetten als Finn niet ziek was geworden? En ben ik daarom zelfs dankbaar dat hij en wij dit als gezin hebben moeten doormaken? Nee, zo ver wil ik zeker niet gaan; ik geloof dat ik vroeg of laat in een klaslokaal zou zijn beland. Wel denk ik dat deze levensfase mijn keuze heeft versneld, want als ik íets heb mogen leren van die zware periode is dat een huis, een tuin, twee auto's en verre vakanties niet de factoren zijn die zorgen voor mijn levensgeluk.
Kelly
Kelly woont samen met haar man en twee kinderen in Gouda. Toen hun jongste zoon in 2018 de Bloemenkraal kreeg, dachten ze dat ze het leven weer zorgeloos konden vervolgen. Dat niets minder waar bleek lees je terug in haar blogs.
