Karin Schrijft: Niet alleen maar gesprekken

Tijdens een dienst heb ik een ontmoeting met een moeder. Ze is eigenlijk op zoek naar één van onze vrijwilligers. We raken aan de praat. Haar dochter (6) heeft een recidief en ligt opgenomen. Er gaat een lampje bij mij branden. We blijken afgelopen oktober met elkaar op reis te zijn geweest via een stichting. Vlak na deze reis kregen ze de negatieve uitslag. Ze is blij dat ze dit pas na de reis hebben vernomen, want ze hebben er zo van genoten. Nu, na vijf weken opname, is er een klein sprankje hoop. Voor het eerst in 21 dagen zijn er goede, witte bloedcellen te zien. Moeder oogt positief en daar heb ik respect voor. Dat ze ondanks al die tegenslagen toch nog kan lachen en positief nieuws kan omarmen. Het einde is nog niet in zicht. Maar dit fijne bericht geeft hen weer wat hoop voor de toekomst.

Glitterkleding en Tik Tok dansjes

Naast deze intense gesprekken zie ik ook mooie momenten. Een meisje dat staat te wachten bij de lift zie ik binnensmonds zingen. Ondertussen doet ze een Tik Tok dansje. Bijzonder denk ik, want misschien is ze wel onderweg naar een belangrijke afspraak of een behandeling. En toch geniet ze van dat dansje. Of de familie die ik zie, volledig uitgedost in glitterkleding. Ze ontmoeten elkaar in de hal, voor een belangrijk moment; het luiden van de bel vanwege het einde van de behandeling.

Onder begeleiding van haar moeder en zorgmedewerkers volgt een weerzien met haar hond. Een lichtpuntje in deze donkere dagen. 

Lichtpuntje

Vervolgens spreek ik een andere moeder. We hebben elkaar na de behandeling van Nienke leren kennen. Eerder die week ben ik, als vriendin, op bezoek bij haar geweest. Dat was intens. Haar dochter is ongeneeslijk ziek. Ze krijgt nog levensverlengende behandeling, maar zal niet meer beter worden. We praten even bij en opnieuw bied ik een luisterend oor. Later ben ik getuige van een bijzonder moment. Ik zie dat haar dochter in staat is om in de rolstoel naar buiten te gaan. Onder begeleiding van haar moeder en zorgmedewerkers volgt een weerzien met haar hond. Een lichtpuntje in deze donkere dagen. Het is prachtig om te zien en tegelijkertijd hartverscheurend.

Dan besef ik me des te meer in welk ziekenhuis ik me eigenlijk bevind. Waar verdriet en soms ook blijdschap zo dicht bij elkaar liggen. Het zijn deze momenten die mijn rol als oudersteuner voor mij zo waardevol maken.

Karin

Karin is getrouwd met Jan en de trotse moeder van Michael (22) en Nienke (19). Op 10 maart 2023 kreeg Nienke de diagnose lymfeklierkanker. In augustus van dat jaar sloot ze haar behandeling af. Met haar ervaringen zet ze zich in als oudersteuner en redactielid.