Alinda Schrijft: ‘Ik huil niet meer mama’

Toen Noortje nog een baby was, tijdens de behandeling, was het lastig uit te leggen wat er ging gebeuren. Samen met de pedagogisch medewerker gingen we op zoek naar manieren om haar af te leiden. Al snel bleek het muziekdoosje, met daarin Sophie de giraf, een schot in de roos. Maakte dat de handeling dan leuk? Nee, zeker niet. Na de prik volgden er altijd dikke tranen, maar het muziekdoosje deed de tranen snel opdrogen en leidde haar af terwijl de verpleegkundige de bloeddruppels opving in een buisje.

Wat leuk is aan het muziekdoosje is dat er kleine etenswaren van klei in zitten. Zoals een lolly, tompouce en een banaan. De pedagogisch medewerker maakte er dan een spelletje van en liet Noortje de giraf voeren. En was de buik van de giraf vol, viel ze ‘in slaap’ en ging het klepje van de muziekdoos dicht. Aan Noortje dan weer de taak om haar wakker te maken.

‘Ik vind de prik niet leuk’

Nu Noortje vier jaar is, kunnen we haar beter voorbereiden op een controledag. We vertellen haar welke onderzoeken gepland staan en ze begrijpt ook wat dat betekent, ze antwoordt  steevast met ‘ik vind de prik niet leuk’. Als het op de dag zelf zover is, probeer ik als ouder zo ontspannen mogelijk te blijven. Ik neem Noortje mee naar de onderzoekskamer en de pedagogisch medewerker neemt het geliefde muziekdoosje mee. Daarna kiest ze mijn of haar vaders schoot uit om op te zitten en laten we haar een pleister uitzoeken. Door haar eerst zelf wat beslissingen te laten maken hoop ik dat zij meer op haar gemak is en de prik zo soepel mogelijk verloopt.

‘Ik probeer steeds om niet te huilen mama’. Ik voelde mijn hart opnieuw steken en vroeg aan haar waarom ze dat probeert. ‘Omdat ik huilen niet leuk vind mam’.

Steek in mijn hart

Wat opvalt is dat Noortje, nu ze ouder is, steeds anders naar de prik toeleeft en hem beleeft. De voorlaatste keer huilde ze niet na de prik en toen het klaar was liep ze trots de kamer uit ‘ik ben eraan gewend nu, ik huil niet meer mama’. Ik was blij dat zij trots was, maar ik voelde ook een steek in mijn hart. Want dacht ze misschien dat ze niet meer mocht huilen? Afgelopen week had ze weer controle en in de auto ernaar toe zei Noortje ineens: ‘mama, misschien hoef ik vandaag ook niet te huilen’.  Ik zei dat dat best mocht, omdat de prik vervelend is. Daar dacht zij toch anders over: ‘ik probeer steeds om niet te huilen mama’. Ik voelde mijn hart opnieuw steken en vroeg aan haar waarom ze dat probeert. ‘Omdat ik huilen niet leuk vind mam’. Ik was verdrietig en vond het vertederend tegelijk. Mijn kleine meisje probeert zich zo groot te houden. Maar ik realiseerde mij ook dat dit een nieuwe fase kan zijn. De fase waarin ze ruim vier jaar is, de pijn van de prik begrijpt en kan plaatsen, waardoor ze er niet meer zo van streek raakt.

Muziekdoosje als rode draad

Tijdens de behandeling kreeg Noortje na elke prik de rode ‘prik’ kraal voor aan haar Kanjerketting. Nu ze niet meer in behandeling is en haar ketting is afgerond, zochten wij iets om deze goed in te bewaren. Omdat het muziekdoosje de rode draad is in Noortje haar reis rondom kinderkanker, bewaren wij haar Kanjerketting op een mooie plaats in onze woonkamer, in een muziekdoosje.

Alinda Knijn blogt over haar ervaringen als moeder van Noortje (4). In mei 2022 werd een tumor in haar buik ontdekt. Inmiddels heeft ze haar behandeling afgerond. Ze schrijft om de emoties die daarmee gepaard gaan en gingen de ruimte te geven en anderen steun te bieden.