Wendy Schrijft: Kinderkanker gaat ook mee op vakantie
In de herfstvakantie op Mallorca vraagt Dean (9) opeens hoe erg zijn tumor eigenlijk was. Ik antwoord dat het, net als alle vormen van kinderkanker, erg was en dat hij daarom ook zo'n zwaar behandeltraject heeft gehad. En zo sta ik vanaf mijn vakantiewolk ineens weer met mijn beide beentjes op de grond.
Daarna vraagt hij aan mij of zijn litteken zijn buik nu aan elkaar houdt of dat het de hechtingen nog zijn. Ik vraag me af waar deze vraag ineens vandaan komt, maar zeg dat de hechtingen eruit zijn en dat zijn huid nu weer aan elkaar is gegroeid. Zijn lipje trilt een beetje, dus ik merk dat hij er mee zit. Hij huilt even en praat na een dikke knuffel weer verder over de kidsclub van het hotel. Ik wil niets liever dan hem beschermen. De pijn wegnemen en zeggen dat alles goed komt en tegelijkertijd zelf overeind blijven. Want ik ben niet alleen zijn moeder, maar ook een mens met gevoelens, verdriet en angsten. Op dit soort momenten, drie jaar na de Bloemenkraal, snap ik goed wat ze met levend verlies bedoelen. Verdriet dat niet altijd zichtbaar is, maar er zeker wel is.
De angst blijft
Want ook wanneer de behandelingen voorbij zijn, is niet ineens alles weer zoals het was. De angst blijft. Een controleafspraak roept herinneringen op en onschuldige lichamelijke klachten kunnen mijn hoofd soms op hol brengen. Ik ben ontzettend dankbaar en voel daarnaast ook veel verdriet om wat we hebben meegemaakt. Die gevoelens sluiten elkaar niet uit. Levend verlies betekent voor mij dat er meer ruimte moet zijn voor alles wat ik, maar ook iedereen die dit meemaakt, meedraagt. Ook wanneer de buitenwereld denkt dat het hoofdstuk is afgesloten.
Levend verlies betekent voor mij dat er meer ruimte moet zijn voor alles wat ik, maar ook iedereen die dit meemaakt, meedraagt. Ook wanneer de buitenwereld denkt dat het hoofdstuk is afgesloten.
De dag doorkomen
We zijn een stukje vanzelfsprekendheid kwijtgeraakt maar hebben er veerkracht voor teruggekregen. Veerkracht is niet altijd maar doorgaan. Ik wil, als moeder, sterk zijn voor mijn kind. Hoop geven, vertrouwen uitstralen en er op ieder moment voor hem zijn. Ik weet nu ook dat ik tegelijkertijd bang of verdrietig mag zijn. Net als Dean . Veerkracht is ook erkennen dat het soms moeilijk is en om hulp durven vragen, kwetsbaar mogen zijn of iets bespreekbaar maken. Soms is het ook gewoon de dag doorkomen.
Ik denk dat we moeten oppassen dat we ouders, brussen en survivors niet alleen bewonderen om hun kracht, want achter die kracht zit ook een grote behoefte aan rust, begrip en erkenning heb ik inmiddels ervaren. Ik kan niet altijd positief zijn of alles alleen dragen. Een luisterend oor, een gesprek of herkenning bij iemand die begrijpt wat je hebt meegemaakt, kan al veel betekenen.
Stuk herkenning
De gevolgen kunnen nog jaren doorwerken. Lichamelijk en emotioneel. Juist daarom schrijf ik regelmatig een blog. We hoeven elkaars verdriet niet op te lossen, maar misschien zorgt het wel voor een stukje herkenning of verbondenheid? Zonder oordeel en zonder directe antwoorden. Verbondenheid zal het verdriet niet ongedaan maken, maar het zorgt er voor mij wel voor dat ik weet dat ik dit verlies niet alleen hoef te dragen. Dankbaarheid en verdriet mogen naast elkaar bestaan. Hoop en angst ook. We mogen zoeken, twijfelen en opnieuw beginnen.
Ik denk dat er kracht ligt in het delen van onze verhalen. En die kracht wil ik jullie graag geven en van jullie blijven ontvangen.
Wendy
Wendy kreeg in november 2022 te horen dat haar zoon Dean een niertumor had. Na het ontvangen van de Bloemenkraal in 2023 is Wendy gaan schrijven om bewustwording te creëren rondom kinderkanker. Ze vindt het belangrijk de echte, eerlijke verhalen te delen. Het lucht haar op. En ze hoopt dat andere ouders herkenning en steun vinden in haar woorden.
