Marcio Schrijft: De definitie van veerkracht

Afbeelding: De Chinese Iep staat symbool voor ruimte maken voor groei na tegenslag. 

Ik vraag me af: Hoe ga je daar dan mee om? Is dit ook echt de veerkracht waarmee je door kan in tijden van ziek zijn? Zolang je kanker hebt leef je gestrest in deze tegenslag. En wat als “na” nog lang niet in zicht komt? Wanneer je als kind kanker hebt, is dit vaak een langere periode. In mijn geval twee jaar. Hoe kort of lang je ook ziek bent, het einde is vaak niet in zicht.

Emoties de baas

Mijn veerkracht was groot. En dat met elf jaar. Ik was mijn emoties de baas. Deze waren er niet meer. Niet zeuren maar doorgaan na vervelende behandelingen en onderzoeken. Ik had niemand nodig! Of, verwarde ik mijn veerkracht met sterk zijn? Dat kon ik wel. Heel goed zelfs. Zo goed, dat ik niet meer terugveerde. Ik bleef in deze modus. Sterk zijn, doen wat je moet doen en geen emoties tonen. 

Ik denk dat men veerkracht ook vaak verward met draagkracht. Als leidinggevende heb ik geregeld gesprekken over draagkracht met collega’s. We denken als mens alles aan te kunnen. We willen alles aankunnen. Een goede werknemer zijn, een collega, een ouder, een broer/zus, mooie auto’s hebben, leuke vakanties en ga maar door. Tot de energie op is en hebben we dan nog genoeg kracht over om terug te veren?

‘Sterk zijn’ modus

Mijn ’sterk zijn’ modus heb ik lang volgehouden. Ik was genezen en wilde niets meer met het ziekenhuis te maken hebben. Ik was weer ’normaal’. Mijn opleiding ging ik fluitend door, Ik had een leuke baan als verzorgende en kreeg verkering. Prima teruggeveerd dacht ik zo. Wat ik niet besefte is dat ik helemaal niet teruggeveerd was. 
Van de ene opleiding ging ik naar de volgende en inmiddels was ik leidinggevende. 

Tussendoor werd mijn zwangere vrouw opgenomen, werd onze dochter veel te vroeg geboren en lagen zij beiden in dat ziekenhuis waar ik nooit meer iets mee te maken wilde hebben. Nog steeds zat ik in mijn “sterk zijn” modus. Ik kon dit aan. Ik hoefde niet te praten. Ik had toch niemand nodig? Als kind ging ik er zelf doorheen. Nu ook.

Mijn veer was onder zware spanning zo diep ingeduwd dat deze niet meer verder kon. Mijn geheim werd te zwaar. Veerkracht kwam om de hoek kijken. 

Langzaam los

Mijn veer was onder zware spanning zo diep ingeduwd dat deze niet meer verder kon. Mijn geheim werd te zwaar. Veerkracht kwam om de hoek kijken. Langzaam liet ik de veer iets loskomen. Ik zette de eerste stap naar de LATER poli, en de spanning werd minder.

De volgende stap, naar de medisch psycholoog, deed de veer uit mijn handen glippen en schoot los. Paniek! Ik was na 25 jaar ineens aan het voelen wat ik al die tijd had weggedrukt. Mijn emoties kwamen terug. Te pas en te onpas raakte ik in paniek. Toch hielden deze gesprekken mij op de been, ook al wilde ik de emoties niet voelen.   

Ruimte om te veren

Ik moest wat van mijzelf laten zien om dit te boven te komen. Ik liet steeds meer los. Ik deelde mijn verleden en wat dit momenteel voor mij betekent, met mensen om mij heen. De last werd minder en mijn veerkracht groeide. Niet omdat ik sterker werd, maar omdat ik niet alles hoefde te dragen. Ik leerde dat over jezelf delen niet abnormaal is. Het is niet erg om iets van jezelf te laten zien. Ik haalde hier steun uit. Steun uit het begrip van de mensen waarvoor ik mezelf al die tijd groothield. 

Mijn gezin houdt mij op de been. Zij geven mij ruimte om te veren. Als ik moe ben na een dag werken, laten ze mij eerst even in de tuin zitten, zodat ik later naar hun verhalen van de dag kan luisteren. Of als ik het even niet weet en mijn twaalfjarige dochter naar me toe komt en zegt: “Ik ben er altijd voor je.” Zij geven mij de ruimte om mijn hobby’s uit te voeren en lekker af en toe met de motor op pad te gaan. Je bepaalt je eigen veerkracht, maar je omgeving heb je hier hard bij nodig. Pas als je omgeving die ruimte geeft, kan je deze ook zelf pakken.

“Het vermogen om na tegenslag, stress of ingrijpende veranderingen weer terug te veren en je aan te passen aan de nieuwe situatie.” Check.

Marcio Nouwens

Marcio kreeg in maart 1999 de diagnose Nasopharynx Carcinoom (neus- keelholtekanker) en is daarna behandeld met chemotherapie en bestraling. In februari 2000 werd bij Marcio een recidief ontdekt; een tumor in zijn linkerschouder. Hij werd geopereerd en kreeg opnieuw chemotherapie. In september 2000 was hij klaar met de behandeling. 

---

Wil jij over bovenstaand thema van gedachten wisselen? Neem dan contact op met VOX, survivornetwerk van Vereniging Kinderkanker Nederland, via vox@kinderkankernederland.nl of bel naar 030 - 242 29 44.