Rienette Schrijft: De lat
Ken je die reclame van dat opleidingsinstituut waarin ze het steeds hebben over hoe hoog jij de lat legt? Bedoeld om je uit te dagen om verder te komen in je carrière. Allemaal verschillende mogelijkheden bieden ze aan om net even dat stapje hoger te gaan. Voor mij geldt die lat niet voor mijn opleiding of carrière, maar gewoon voor het leven van alledag. Wanneer is een dag voor mij goed genoeg geweest?
Het is echt een thema waar ik door de loop van de jaren regelmatig keihard tegenaan loop. Het verschil tussen zo ontzettend veel dingen willen en tegelijk er ook steeds mee geconfronteerd worden dat mijn lichaam niet alles meer kan. Wat is dat een keihard gevecht. Ik ben er zo een waarvan de dagen niet lang genoeg kunnen duren. Ik geniet erg van de normale dingen van alledag. En dan zijn er ook nog die extra dingen waar ik het liefst alle tijd voor zou willen nemen. Genieten, volop genieten van wat je doet en de mensen om je heen.
Helaas is er een forse spelbreker: mijn lichaam. Ik kan lang niet alles meer wat ik in het verleden wel kon. Dat is confronterend en moeilijk. Mijn lichaam heeft zo ontzettend veel energie nodig, de accu is zo snel leeg. Eindeloos ben ik al bezig geweest met het goed en opnieuw leren verdelen van de energie over de dag heen. Al die schemaatjes en theorieën ken ik onderhand wel uit mijn hoofd. En echt, het helpt. Maar als je ‘s ochtends al op staat na een slechte nacht vanwege bijvoorbeeld zenuwpijn, dan weet ik dat de bodem van het potje nog sneller in zicht komt die dag.
Veel te hoog
Een aantal jaren geleden confronteerde mijn man mij op prachtige wijze hoe hoog ik mijn lat legde. Hij legde een lat op twee zittingen van stoelen met de nodige ruimte er tussen. Daarbij stelde hij de vraag “en hoe hoog let jij de lat vandaag?” Au, wat was dat confronterend! Ik heb die lat daar de hele dag laten liggen. Ik vond die lat veel te laag in mijn beleving. Mijn man gaf aan dat ik toch echt zelf degene was die bepaalde hoe hoog die lat lag, maar dat die voor hem echt niet zo hoog hoefde te liggen. Niet alles wat ik wilde moest ook echt gebeuren. Mijn “goed genoeg” bleek op een heel andere hoogte te liggen dan realistisch was.
Het liedje “Wacht maar af” van Matthijn Buwalda verwoord het heel mooi:
Ligt de lat weer veel te hoog?
Loop er dan lachend onderdoor
Wie heeft gezegd dat je erover moet?
De tekst van het lied komt steeds als een boemerang bij me terug en herinnert me eraan hoe ik naar die lat kijk. Ik ben geneigd over de lat heen te willen gaan. Maar wat nou als ik er gewoon onderdoor kan? Hoe ik de lat passeer bepaal ik tenslotte toch echt zelf.
Levenslang leerproces
Ben ik daardoor veranderd? Ja en nee. Ik blijf gewoon ik. Stronteigenwijs, dat karakter verandert echt niet. Tegelijk heeft het wel enorm veel inzicht gebracht en mij geleerd om ook tevreden te zijn met dat wat ik wél gedaan krijg binnen mijn eigen mogelijkheden. Het is een levenslang leerproces waar ik geen opleidingsinstituut voor nodig heb. Het enige wat ik daarvoor nodig heb, is een stel liefdevolle armen op het moment dat ik weer geconfronteerd wordt met mijn eigen onmacht. En ja, ik ben gezegend met die armen. Ze zijn van dezelfde man die de lat op die twee stoelen legde.
Rienette
Rienette is getrouwd en samen met haar man heeft ze een zoon. Ze kreeg op negenjarige leeftijd leukemie en werd daarvoor twee jaar behandeld met chemotherapie. De behandeling van toen zorgt inmiddels voor heel wat late effecten.
