Rienette Schijft: Tegen alle stormen in
Eindelijk is het zo ver! Feest! De tuin is versierd, de catering geregeld. Maanden keken we uit naar deze dag. Vandaag vieren we onze verjaardagen, maar ook ons 10-jarig huwelijk. 10 jaar getrouwd, wat zijn we dankbaar dat we dit mogen vieren! Een feest met een grote lach, maar ook hier en daar met een traan. Misschien ook wel zoals het weer zich toonde deze dag. Van een prachtig warm zonnetje tot de dreigende onweersbui.
Want, laten we eerlijk zijn. 10 jaar lang was het niet altijd feest. Juist in deze jaren werden we steeds opnieuw geconfronteerd met de late effecten van de behandeling die ik als 9- jarige heb gehad in verband met leukemie. Ons eigen medische woordenboek werd serieus uitgebreid. We kregen nieuwe medische termen te horen die we konden toevoegen en die niet veel later uit onze monden kwamen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Onze manier van gesprekken voeren veranderde. Meer en meer kregen we onze eigen rol hierin waarmee we elkaar ontzettend goed aanvulden. Mijn man werd degene die de kritische vragen stelde en het doel van het gesprek steeds scherp had. Daardoor kon ik mij meer richten op de door ons op voorhand bedachte vragen en de relatie met de arts goed houden. En als we dan de spreekkamer weer verlieten van arts nummer zoveel, voelde dat regelmatig als een soort teamoverwinning.
Meningen en oordelen
Team, ja, misschien is dat wel ook een goed passend woord. Naast de vele gesprekken met behandelaars kregen we ook te maken met meningen, oordelen of dat we ons eerst maar eens moesten gaan bewijzen. Ja, ook van heel nabij. Door alles wat bij ons anders ging dan gewoon zou zijn lagen we ook onder een vergrootglas. Iedereen bleek een mening te hebben. De beste stuurlui staan immers toch aan de wal?! Wat hebben we soms hier veel energie in moeten steken.
Je navigeert als team op de reis van liefde door de stormen heen. Soms was het zicht voor de een helder, maar keek de ander nog vol tegen een donkere wolk aan.
Een ding werd ons heel duidelijk: bij de trouwbeloften stond niet beschreven wat we écht zouden moeten doorstaan. Welke stormen ons zouden bereiken. Je navigeert als team op de reis van liefde door de stormen heen. Soms was het zicht voor de een helder, maar keek de ander nog vol tegen een donkere wolk aan. Door te praten, de ander te blijven zien of het soms ook te laten donderen, navigeerden we verder. En als we dan weer samen hetzelfde beeld scherp hadden, konden we elk weertype weer aan. Hoe moeilijk de gesprekken dan ook konden zijn, als team stegen we boven alles uit.
Teamwerk
Deden we dat dan alleen? Nee, zeer zeker niet! Omgeven door onze lieve zoon, familie en vrienden. Maar ook met de kracht van ons geloof dat nog veel verder uitsteeg boven alle buien, wolken en de zon. Dat was zeker niet altijd makkelijk, maar verbond ons in de basis al aan elkaar. En ook daarin spraken we echt niet altijd dezelfde taal. Geloven is immers een keuze die je samen maakt, maar waarin je ook samen zoekt. Vanuit die basis werd ons teamwerk een zegen, iets om dankbaar voor te zijn.
En vandaag? Feest! Een dankbaar feest! Terugblikken op die ene mooie dag van 10 jaar geleden. Herinneringen ophalen, uitgebreid lachen met elkaar, de felicitaties in ontvangst nemen. Wat mooi om dat met zo veel mensen te mogen doen. Ze hebben veel gezien van de afgelopen jaren, we lieten ze toe en deelden wat ons bezighield. Open, kwetsbaar en eerlijk. Maar wat wij voelden als de zon scheen, hoe we waren als de buien zich opvolgden, dat pure deelden wij alleen met elkaar. Als team, tegen alle stormen in.
Rienette
Rienette is getrouwd en samen met haar man heeft ze een zoon. Ze kreeg op 9 jarige leeftijd leukemie en werd daarvoor 2 jaar behandeld met chemotherapie. De behandeling van toen zorgt inmiddels voor heel wat late effecten.
