Jacky Schrijft: Meester Eddy

Ik herinner me nog dat er aan mijn bed ook meerdere keren een kinderpsycholoog stond. Niet omdat ik of mijn ouders daarom hadden gevraagd, maar omdat het destijds standaard bij het proces hoorde. Voor de één kan het ontzettend helpen om met een onbekende te praten, ik vond het eerder vervelend.

Ik geen haar, mijn barbies geen haar

Ik moest spelen met poppen in een poppenhuis, terwijl de psychologe me van een afstandje observeerde. Thuis had ik al mijn barbiepoppen een nieuwe coupe gegeven. Ik geen haar, mijn barbies ook geen haar. Dat idee ging opnieuw door me heen toen ik naar de poppen in het poppenhuis keek. Ik wilde helemaal geen antwoord geven op de vragen die de psychologe stelde over mijn ziekteproces en vroeg al snel of ik terug mocht naar mijn kamer.
Met mijn ouders sprak ik afdat als de psychologe weer langskwam, ik net zou doen alsof ik sliep. Ze speelden het spelletje mee. Er kwam geen nieuw gesprek meer.
 

Lief briefje

In het ziekenhuis was ook een meester: meester Eddy. Bij hem hoefde ik geen toneel te spelen. Een lieve, grappige, creatieve meester die graag tijd met me doorbracht. Ook als ik me beroerd voelde en er van leren eigenlijk niets terechtkwam. Wat vaak het geval was. Op de afdeling was een klein schoollokaal aanwezig, maar vanwege mijn lage weerstand en beroerd voelen bleef ik in de behandelkamer. Ik sliep veel waardoor ik tijdens de lesuurtjes weinig kon doen.

Dan bleef meester Edyy bij me aan het bed zitten en las voor uit Sjakie en de chocoladefabriek, zodat mijn ouders even de tijd hadden om een wandeling te maken of iets te eten. Hij las het boek heel vaak opnieuw voor, omdat ik vaak in slaap viel of me te ziek voelde om geconcentreerd te luisteren. Hij maakte ook heel wat origamifiguurtjes voor me terwijl ik sliep, en liet altijd een lief briefje achter op mijn nachtkastje voordat hij weer vertrok. Ik merkte dat het verwerken van emoties goed ging wanneer ik creatief bezig was, zoals bij tekenen of het maken van origamifiguurtjes.

Hij maakte ook heel wat origamifiguurtjes voor me terwijl ik sliep, en liet altijd een lief briefje achter op mijn nachtkastje voordat hij weer vertrok. Ik merkte dat het verwerken van emoties goed ging wanneer ik creatief bezig was, zoals bij tekenen of het maken van origamifiguurtjes.

Eigen creatieve ervaringen

Kinderpsycholoog ben ik nooit geworden. Wel heb ik een tijd als activiteitenbegeleidster gewerkt met kinderen in een revalidatiecentrum. Ik merkte dat mijn eigen ervaring veel kennis en begrip gaf tijdens het werken met de kinderen. Ik probeerde mijn eigen creatieve ervaringen met hen te delen. Bijvoorbeeld als ze geen idee hadden of weinig energie om te tekenen of schilderen was het maken kan het maken van rondjes in verschillende kleuren al een fijne bezigheid en afleiding, Soms neurieden we er ook bij. Deze andere manier van communiceren kon wel eens stimulerend werken.

Doordat ik nu weer kanker heb en mijn lichaam momenten kent waarop ik weinig kan, werk ik niet meer. Schilderen is iets dat ik graag doe. Het geeft me veel ontspanning, en geef ik ook schildermiddagen aan kinderen of volwassenen met een rugzakje. Tijdens het schilderen kan het soms makkelijker zijn om gevoelens te uiten, juist omdat je elkaar niet aankijkt, en je naast het praten ook bezig bent met het maken van je eigen kunstwerk.

Jacky

Op tienjarige leeftijd kreeg Jacky voor het eerst de diagnose hoofd-halskanker. Daarna volgden nog vier diagnoses. Inmiddels is de ziekte niet meer te behandelen. Via haar kunst deelt zij haar ervaringen en gevoelens, om anderen te inspireren.