Ingeborg Schrijft: Lieve D. (2)
Vorige week vertelde je me dat de tijd het afgelopen jaar zo snel is gegaan en jouw herinneringen aan de zomer van 2025 ondanks al die ziekenhuisbezoeken en ellendige misselijke dagen eigenlijk en misschien tot je verbazing heel mooi zijn.
En heel eerlijk, als ik eraan terug denk, zijn er inderdaad talloze prachtige dagen geweest. Toen we alweer drie maanden op weg waren in onze kankertrein, schreef ik, vlak voor de zomer begon in mijn dagboek: “Ik heb nooit kunnen denken of hopen dat deze tijd ook weer doorgroeit naar een nieuwe normaal.” Kennelijk voelde dat in de zomer tussen de behandelingen door zo. Natuurlijk duurde de acceptatie van het lot na zo’n schok wel even. Maar de dieptepunten vormden blijkbaar een zinvol contrast om daarna het leven lichter en mooier te kunnen zien.
Dus voeren we die zomer op een bootje, haalde ik lekkere dingen op de markt en kocht ik een mooie bos bloemen. We vierden je 21e verjaardag uitgebreid, logeerden op prachtige plekken, kookten met z’n allen de meest mooie maaltijden en ontdekten dat Nederland als vakantieland geweldig was. ’Genieten’ van de kleine dagelijkse dingen kwam stapje voor stapje weer een beetje terug in ons leven. We waren er natuurlijk nog lang niet en er zouden nog heel wat zware dagen voorbij komen. Maar in het ‘nu’ ging het eigenlijk best goed. Zorgeloos was het zeker niet, maar na deze tijd wisten we nog beter waar het in het leven om draait.
’Genieten’ van de kleine dagelijkse dingen kwam stapje voor stapje weer een beetje terug in ons leven. We waren er natuurlijk nog lang niet en er zouden nog heel wat zware dagen voorbij komen. Maar in het ‘nu’ ging het eigenlijk best goed.
Nu komt de zomer er weer aan. Hoe anders ziet die eruit dan vorig jaar! Het is op dit moment gelukkig wat stiller geworden om je heen. De zware behandelingen zijn zo goed als voorbij en de ziekenhuisbezoeken zijn een stuk minder frequent. De wereld draait door. Ook jij moet door. Ik zie hoeveel kracht er in jou zit. Niet alleen in hoe je deze ziekte draagt, maar ook in hoe je open blijft, hoe je durft te voelen, hoe je ruimte maakt voor humor. Dat bewonder ik, iedere dag opnieuw. Maar ik zie ook hoe moeilijk het soms kan zijn. Hoe de angst ineens groter is dan het moment zelf of hoe je soms worstelt met de randvoorwaarden die horen bij jouw gezondheid. En dat is zo begrijpelijk. Lieverd, wat je hebt meegemaakt, hoort bij je en maakt je een voorbeeld en een inspiratie voor anderen. In ieder geval voor mij.
En dus kijk ik vandaag naar je terwijl je aan het genieten bent in de buitenlucht, de zon op je gezicht en hoe je alles opmerkt dat in de lente zo mooi groeit en bloeit. Jij bent je bewust van de dagen, pakt de draad weer op en zet jouw leven zo normaal mogelijk voort. Studeren, feestjes, reizen, lachen, de liefde, leven, gewoon zijn. Voor pap, je twee broers en mijzelf betekent dat dat wij jouw voorbeeld volgen. Op naar een zomer waarin we net als vorig jaar die mooie herinneringen samen maken!
Liefs mam.
Ingeborg schrijft brieven aan haar zoon D. (21 jaar), die precies een jaar geleden voor de tweede keer werd gediagnosticeerd met Acute Lymfatische Leukemie.
