Karin Schrijft: Nu pas ruimte
Juni 2026; bijna drie jaar na het ontvangen van de Bloemenkraal. Drie jaar waarin ik zoekende was naar de juiste baan, op vrijwillige basis als oudersteuner achter de balie van de Vereniging te vinden was in het Prinses Máxima Centrum. En waarin we probeerden onze draai weer te vinden. Ik dacht dat ik hem had gevonden. Sinds tien maanden heb ik een hele fijne baan, leuke collega's, nieuwe vrienden die lotgenoten zijn en dus aan een half woord genoeg hebben. Kortom, alles leek fijn te gaan. Tot afgelopen meivakantie.
Ik ervoer, door verschillende oorzaken, dat ik begon te verlangen naar de oude Nienke. De Nienke die zij was voor ze ziek werd. Ik vind het lastig om dat gevoel uit te spreken binnen ons gezin. Het negatieve gevoel dat ik drie jaar heb geprobeerd om te draaien naar iets positiefs nam opeens de overhand. Ik merkte dat de verwerking van Nienke haar ziekteperiode nu pas komt bij mij. Drie jaar later.
Ik merk het aan kleine dingen; ik vergeet regelmatig iets, ik kom soms moeilijk uit mijn woorden of ik kan het juiste woord niet vinden. Nu ben ik afgelopen april vijftig geworden, maar het is te makkelijk om te denken dat het de leeftijd is. Ik begin fysieke klachten te krijgen. Ik krijg gordelroos en jicht, dingen die ik nog nooit heb gehad.
Besefmoment
Als onze vrienden de Alpe d'Huzes gaan beklimmen krijg ik een enorm besefmoment. Ze hebben een ketting om met foto's van mensen aan wie zij denken terwijl ze deze enorme beproeving aangaan. Eén van die foto's is die van onze Nienke. Ik besluit ze 's ochtends vroeg te videobellen om ze succes te wensen. Ze zijn net gestart en trots laten ze mij hun ketting met foto's zien. Ik hou het niet meer droog. Het besef dat onze meid ook kanker heeft gehad komt ineens rauw mijn hoofd en lichaam binnen.
Ik hou het niet meer droog. Het besef dat onze meid ook kanker heeft gehad komt ineens rauw mijn hoofd en lichaam binnen.
Gelukkig heb ik deze ochtend afleiding vanwege werk. Maar als ik thuis kom tref ik Nienke aan op de bank voor de televisie. Ze kijkt de live uitzending vanaf de Alpe. Deze middag vloeien mijn tranen rijkelijk bij alle beelden en verhalen die ik hoor en zie. Ik twijfel of ik de tv uit moet zetten maar besluit dit niet te doen en de confrontatie aan te gaan. Mijn emoties laat ik de vrije loop.
Er iets mee doen
Met mijn man bespreek ik mijn gevoelens die ik vanaf de meivakantie ervaar. Hij herkent zijn eigen gevoelens van een tijd terug daarin en moedigt me aan er iets mee te gaan doen. Net als hij destijds heeft gedaan. Ik geef aan dat wel te willen, maar ik heb al zoveel op mijn bordje. Vanwege toenemende fysieke klachten ben ik ondertussen onder behandeling van diverse artsen en de fysio.
Het gaat alleen maar slechter. Ik kan niet eens meer vertellen over Nienke haar ziek zijn zonder dat de tranen komen. Ik besluit de huisarts te bellen. Dat resulteert in een heel fijn, open gesprek en hulp. Hij legt mij uit dat, onder invloed van het hormoon cortisol, de stress zich zelfs na een langere periode alsnog kan openbaren. Onder andere doordat Nienke steeds zelfstandiger is en ons nog amper nodig heeft ervaart mijn lichaam nu de ruimte om die stress toe te laten.
Ongemakkelijk
Tijdens dit alles maken we van dichtbij mee hoe definitief anders kinderkanker ook kan verlopen. Lieve vrienden moeten afscheid nemen van hun dochter. Zo jong nog, zo oneerlijk. Het maakt ook dat ik me een beetje ongemakkelijk voel in mijn verdriet om mijn eigen situatie. Want onze dochter leeft en is nog steeds schoon. Daar moet ik toch juist blij om zijn? Waarom reageer ik dan zo emotioneel?
Volgens de huisarts is mijn reactie totaal niet gek of raar en ik ben ook zeker niet de enige met deze gevoelens. Mijn lijf heeft ruimte gekregen om te verwerken, om te rouwen. Het is levend verlies en ook dat is heftig en verdient aandacht. Vanaf nu dus even de volle aandacht op mijn eigen gevoel en verdriet. En er proberen te zijn voor onze vrienden.
Karin
Karin is getrouwd met Jan en de trotse moeder van Michael (22) en Nienke (19). Op 10 maart 2023 kreeg Nienke de diagnose lymfeklierkanker. In augustus van dat jaar sloot ze haar behandeling af.
P.s.: vanaf nu dus even geen blogs meer over mijn rol als oudersteuner. Het is belangrijk dat ik eerst weer lekker in mijn vel zit voor ik een ander tot steun kan zijn.
Wil jij over bovenstaand thema van gedachten wisselen? Neem dan contact op met Vereniging Kinderkanker Nederland via info@kinderkankernederland.nl of bel naar 030 - 242 29 44.
